Hondenherplaatsing

    'Wat je voor de minsten onder de Mijnen hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan.'   Dagelijks bijbelcitaat

Geloof

Over het geloof schrijven

Ik wilde feitelijk niet schrijven. Ik heb er geen tijd voor. Ik doe liever andere dingen. Ik ga liever met de honden in het bos wandelen.

Maar het schrijven is niet iets dat je wil. Het is iets dat eruit moet. Het leidt zijn eigen leven. Het blijft nachten op je maag keren. Je slaapt er niet meer van. Het laat je niet los. Tot je het hebt neergeschreven. Dan ben je ervan verlost. Tot er 's nachts weer ideeën op je maag beginnen draaien.

Je wordt om 4 uur wakker. De gedachten blijven in je hoofd rondtollen. Je probeert nog in slaap te raken. Maar na een uur geef je het op. Je ontbijt, gaat aan de pc zitten en laat de gedachten gewoon op het scherm springen. Ze doen toch wat ze willen met je, die gedachten, hoe je er ook tegen vecht.

Het is alsof ik misselijk ben en moet braken. Ik vecht er tegen. Plots wordt de druk te groot. Als een vulkaan breekt het uit.

Als je dan iets geschreven hebt, word je bang. Schrijven stelt je kwetsbaar op. Je toont je onvolmaaktheid.

De moed om onvolmaakt te zijn.

Het vraagt moed om je hart te laten spreken. Want dan stel je je weerloos en kwetsbaar op.

Een vrouw heeft research gedaan over het onderwerp. Hier is haar video : De kracht van kwetsbaarheid.

 

Sprookjes en toveren

Ik voelde me belachelijk en kinderachtig als ik het woord God al durfde gebruiken. Het voelde aan alsof ik in sprookjes geloofde. Wonderen aannemen is alsof je niet ziet dat toveren bedrog is. Was ik naïef ? Was ik zo wanhopig dat ik me aan illusies moest vastklampen ?

Het leek veel te gemakkelijk.

Ik las in de Bijbel : 'Steun niet op eigen inzicht, maar denk aan Mij in al wat je doet, en Ik baan voor jou de weg.'

Is dat alles ? Gewoon aan God denken in al wat we doen en Hij lost het op ? Ik dacht : het leven is toch geen sprookje, het kan niet zo gemakkelijk zijn. Ik had van oudere mensen altijd gehoord : het leven is een strijd.

Zijn alle gelovigen nu idioten ?

Ik had veel weerstand tegen God. Ik wilde wel geloven, maar de mensen gedragen zich alsof geloven iets kinderachtigs en idioot is. Ik vroeg me af : ‘Zijn alle mensen die in God geloven nu idioten ?’ Ik zocht in de literatuur naar wetenschappers die geloofden en over God spraken. Wetenschappers zijn toch intelligente mensen.

Nederigheid

Het is moeilijk om Hem toe te laten. Men moet eerst de god van zichzelf opzij zetten om de doorgang open te zetten voor God zelf. Dat vraagt nederigheid.

Nederigheid is niet hetzelfde als zich onbelangrijk voelen. Zich onbelangrijk voelen boezemt angst in. Het is bedreigend. Het maakt ons kwetsbaar voor anderen. Maar God als belangrijker aanvoelen dan onszelf is niet bedreigend. We zullen door Hem nooit gekwetst worden.

Kritiek

Over het geloof in God schrijven is beangstigend. Ik ben bang voor kritiek. Ik vrees dat de mensen gaan denken : 'Wat heeft die Myriam nu ? Er is iets niet juist mee. Zij heeft een slag van de molen gekregen'.

Ik heb ervaring met kritiek. Ik doe het ook. Ik had agressieve ouders. Als ik me niet controleer, reageer ik instinctief zoals zij deden : met kritiek, spot, vernedering.

Als ik onrechtmatige kritiek op iemand geef, is het omdat ik macht over die persoon wil hebben. Kritiek geeft mij de indruk het beter te weten, zonder zelf iets te doen. Zo veeg ik met één haal weg wat een ander bereikt heeft. De oorzaak is jaloersheid. Als men jaloers is, kritikeert men.

Ik besef nu : kritiek is de enige macht van mensen met te weinig inhoud. Ik ben heel dikwijls zo een mens.

Spreken over religie lijkt taboe.

Vele mensen zijn beschaamd om te spreken over religie.

Psychiater V. Frankl : 

"De patiënten zijn zonder meer bereid om hun seksueel leven tot in de intiemste, ja perverse details te bespreken, maar diezelfde patiënten vertonen onmiddellijk inhibities zodra hun intiem religieus leven ter sprake gebracht wordt."

Boek : De vergeefse roep om een zinvol bestaan.

Albert Einstein :

Een antwoord gevonden hebben op de vraag naar de zin van het leven betekent gelovig geworden zijn.

Waarom laat God het lijden toe ?

Dat kan ik nog steeds moeilijk aannemen. In de boeken staat : 'Het lijden komt doordat de mens van God de vrije wil gekregen heeft.'

Maar waarom heeft God aan de mens zijn vrije wil gelaten ? Dat maakt zoveel ongelukkigen.

Er bestaat steeds een strijd tussen het goede en het kwade, de liefde en de haat, de deugd en de zonde, God en satan. Het hangt ervan af welke kant je voedt. De mens is vrij om in zichzelf het kwaad toe te staan. Dat is de grote miserie.

Een oude indiaan zei eens : 'Er is in mij altijd een strijd als tussen 2 wolven : een goede en een slechte.' De andere vraagt : 'Wie wint er ?' De indiaan antwoordt :' Degene ik eten geef.'

Waarom moeten mensen lijden ?

In het boek 'Waarom moeten mensen lijden' (1985) schrijft auteur Herwig Arts, jezuïet, docent filosofie en godsdienstwetenschappen :

Gods almacht en goedheid lijken op het eerste gezicht slecht met elkaar verzoenbaar. (pg 7)

Creativiteit is uitgesloten in een wereld zonder leed. Mensen ontplooien zich slechts in een situatie waarin nog veel werk te verzetten valt. De creativiteit is een dijk die door de mens ontworpen wordt, omdat een stroom van lijden de akker van zijn leven voortdurend overspoelt. In een wereld waar lijden en kwaad niet meer zouden bestaan, zou de creativiteit meteen overbodig wezen. (pg 61)

Waar iedereen vanzelfsprekend slaagt zou niemand nog een ernstige inspanning doen. (pg 66)

Natuurlijke instincten hebben nood aan zelfbeheersing, zoniet komt het diepere in de mens nooit tot ontplooiing. (pg 37)

De lijdende mens zoekt inzicht, raad en verklaring bij anderen. Het lijden is de meest vruchtbare bodem voor de groei van de mens naar zijn ware bestemming.

Het is opvallend dat iemands wijze van zijn slechts groeit in de mate waarin die mens zich minder vastklampt aan zijn bezit. Zo kan hij zijn voetstuk verlaten om te zien waar het nu eigenlijk op aan komt in dit leven. In één woord : om op de andere toe te treden. Hij wordt slechts zichzelf door zijn relatie met de anderen (o.m. met de Goddelijke Andere). (pg 24)

Boek van de Amerikaanse rabbijn H Kushner (1983) : Als 't kwaad goede mensen treft.

Zoektocht

Ik had vroeger al naar geloof gezocht. Maar het was toen niet doorgebroken. Ik was misschien niet ongelukkig genoeg om diep na te denken. Als alles goed gaat, heeft men God niet nodig.

Ik ben altijd een piekeraar geweest. Waarom leven wij ? Vanwaar komen wij ? Wat is er nadien ? Waar leidt dit tranendal ons naartoe ? Oud worden, lijden en sterven en dan niets meer ?

Op een nacht in de tropen keek ik op naar de hemel en zag miljoenen sterren. Dat laat me niet los. Er moet meer zijn dan wij. Maar wat ? Of wie ? Ik was sceptisch. Op de universiteit was ik gefascineerd door biologie, fysica, wijsbegeerte. Ik wilde de Bijbel kunnen verklaren.

Ik zocht in boeken.

Ik las Dr Pim Van Lommel : 'Eindeloos bewustzijn'

In BDE's (bijna-dood-ervaringen) kan alles wetenschappelijk uitgelegd worden, behalve het feit dat gereanimeerden zichzelf zagen vanop afstand en dode mensen hadden ontmoet waarvan zij niet wisten dat ze dood waren.

Deze man 72 jaar vertelt over zijn BDE en de vraag naar de zin van het leven.

 

Erich Von Däniken schreef  ‘Waren de goden astronauten ?’ Ik las over werelden van andere dimensies en entiteiten.

Dr Jan Hendrik van den Berg is een wetenschapper die gelovig is. Hij schreef : 'Koude rillingen over de rug van Charles Darwin'. Hij is voorstander van het ID-intelligent design : 'Wat intuïtief ontworpen lijkt, is ook daadwerkelijk ontworpen, wat evolutiebiologen ook mogen beweren'.

Sovjet-dossier Ufo van Marina Popovitsj is tamelijk goed te begrijpen. Er bestaan naast ons dingen die we niet kunnen ZIEN. De wieken van een ventilator worden ook onzichtbaar als hij snel draait. Als iets heel snel draait, kan het door onze ogen niet meer gezien worden. Die techniek zou ook bij ufo's bestaan. Het heeft me overtuigd dat ufo's bestaan. En nu ? Neemt dat God weg ?

De gedachte creëert de werkelijkheid : quantummechanica.

Onze geest doet meer dan denken. De gedachte heeft invloed op de subatomische materie. Maar men weet niet hoe.

Wetenschappelijke vaststelling

Subatomische partikels kunnen in meer dan 1 plaats tegelijk zijn. Electronen en atoomkernen lijken gedurig in en uit het bestaan te springen. Dit geeft het idee dat gedachten een soort van fysisch effect hebben.

Volgens de quantummechanica bestaat niets op het subatomisch niveau tot het is geobserveerd. Bij de observatie komt denken aan te pas. De actie van het observeren en er een gedachte aan te koppelen lijkt iets te fixeren, namelijk die bepaalde staat van realiteit. Ongeobserveerde partikels zijn golfbewegingen die waarschijnlijke toestanden voorstellen. Wanneer een waarnemer een meting maakt en het zijn gedachte aan dat partikel geeft, gaat het partikel zich vestigen in een van deze vele opties. Het brein heeft dus een invloed. Het heeft invloed op de materie.

Bovenstaande tekst werd vertaald uit :

Scientific constatation

Subatomic particles can be in more than one place at once. The electrons and nuclei of atoms seem to pop in and out of existence all the time. This gives credence to the idea that thoughts can have some sort of physical effect on the world. According to quantum mechanics, nothing at the subatomic scale can really be said to exist until it is observed. Until then, particles occupy uncertain "superposition" states, in which they can have simultaneous "up" and "down" spins, or appear to be in different places at the same time. The mere act of observing somehow appears to "nail down" a particular state of reality. Scientists don’t yet have a perfect explanation for how it works.

Unobserved particles are described by "wave functions" representing a set of multiple "probable" states. When an observer makes a measurement, the particle then settles down into one of these multiple options, which is somewhat how the multiple universe theory can be explained.

Onbegrijpelijk

Na al het zoeken voelde ik aan dat ik nooit iets zou kunnen bewijzen noch begrijpen. Maar ik kan ook niet begrijpen hoe een afstandsbediening een garagedeur kan openen. Bestaat daarom de afstandsbediening niet ?

Ik begreep wel het volgende. Om met God in contact te komen, moeten we ons afstellen op Zijn golflengte zoals een radio dit doet. Wij moeten dus veel aan Hem denken. Dat is bidden.

Kindertijd

Ik ben in 1984 naar een psychanalyst beginnen gaan. Ik was 34 jaar. Ik voelde aan dat er verlangens in mij waren die ik niet kon blootleggen. Ik had niet de moed of onbewust liet ik het niet toe. Ik wilde dat hij uit mijn hoofd zou halen wat ikzelf niet kon. Een psychanalyse is geweldig boeiend, maar hartverscheurend. Je leert jezelf kennen. Ik besefte dat ik door ouders die me bekritiseerden en belachelijk maakten niet tot ontplooiing was kunnen komen.

Passie voor dieren

Mijn passie voor dieren stak terug de kop op. De pijn om mijn verloren studies diergeneeskunde maakte een gapende wonde. Ik ging werken in dierenklinieken. De faculteit diergeneeskunde verhuisde naar Luik. Ik stapte over naar een mensenkliniek in de operatiezaal.

Vanwaar het komt, weet ik niet, maar ik ben overgevoelig voor dierenleed. Ik heb altijd de drang gehad om dieren te redden. De drang is onweerstaanbaar, zoals mijn advocaat het eens verwoordde toen ik illegaal een hond had weggehaald die verwaarloosd werd. Maar hoe kan je je toewijden aan dierenbescherming als je voltijds werkt ? Mijn eigen hond zag me bijna niet. Hij werd overdag door iemand anders uitgelaten.

Ik wist wat ik niet meer wilde doen : als een automaat naar een werk gaan dat me niet meer lag. Maar ik wist niet wat ik wel wilde doen. Daar gaf ik me mezelf de vrijheid nog niet voor. Ondanks de psychanalyse raakte ik in depressie. De depressie bracht me tot werkloosheid, uitzichtloosheid, zelfmoordneiging. alcoholisme, verslaving aan kalmeermiddelen.

Ik las op de site van psycholoog Bob Vansant het verhaal over de Griek die op het strand in de zon lag. Een zakenman zegt hem dat hij beter met de boot kan uitvaren om te gaan vissen. De Griek vraagt waarom. 'Omdat je dan veel vis kan vangen en verkopen. Dan kan je een grotere boot kopen en nog meer vis vangen. Achteraf hoef je dan niet meer te werken en kan je in de zon op het strand liggen.' De Griek vraagt dan : 'En wat denk je dat ik nu aan het doen ben ?'

Depressie

Je komt terecht in een surrealistische leegte. De mens is daar niet voor gemaakt. Die leegte is verlammend. Je zoekt dan verstrooiing in activiteiten en in gezelschap met anderen. Je leeft door anderen heen. Gedurende een tijd plande ik mijn dagen zodat mijn agenda steeds gevuld was met bezigheden en contacten. Bezigheidstherapie noemt men dat.

Maar het leek me het toedekken van symptomen, zoals men aspirine neemt als men hoofdpijn heeft. Ik moest me beginnen afvragen waarom die hoofdpijn ontstaan was. Het bracht spanning mee. Ik vluchtte van de spanning weg door alcohol.

Mammon = het geld belangrijker vinden dan God.

Ik weende bij de film Call of the wild (tv film 1993) naar het boek van Jack London. Een jonge goudzoeker laat het goud liggen, redt een Duitse herder en brengt hem naar de vrijheid. Op het einde van de film, zei de indiaan : 'Dat was je taak: de hond redden.' De liefde is het werk van God. Het goud is de mammon, de afgod, de haat.

In de bijbel staat : 'Je kan niet God dienen en de mammon.'

Toen alles goed ging, had ik God niet nodig.

Toen mijn Duitse herder stierf, ging ik door een hel van eenzaamheid. Ik zocht troost in het bidden. Ik begon naar de mis te gaan. Uiteindelijk kwam ik terecht in de kerk van St Franciscus. Daar zag ik dat de mis door 3 priesters werd gehouden. Wat een luxe ! Het toeval wil dat hij ook de heilige is die zich zo over de dieren ontfermde.

Goed mens

Ik zou zo graag een goed mens te zijn : vriendelijk, geduldig, nederig, zachtmoedig, begripvol. Het geloof helpt me daarin.

Het geloof is niet iets waar ik zelf over beslist heb. Het is iets dat ik gekregen heb. Het is een 'genade'. Maar ik moest het wel herhaaldelijk vragen. Het duurt een hele tijd vooraleer je het krijgt. Je moet geduld hebben. Je mag niet opgeven.

Je begint al snel toevallige dingen te ondervinden. Dat geeft moed. Maar je blijft nog twijfelen aan het bestaan van God. Na jaren om geloof gevraagd te hebben, is het gekomen. Ik kon er op de duur niet meer rond. Er waren teveel toevallige gebeurtenissen om nog te bewijzen dat Hij niet bestond. Ik ben er dankbaar voor. Wij zijn nu 2017. Ik ben God beginnen zoeken in 2007.

Ik ben ook dikwijls kwaad geweest op Hem omdat ik Hem niet altijd begrijp. Dan bleef ik weg uit de mis. Hij zou me niet meer zien ! Maar ik kwam steeds met hangende pootjes terug. Hoe je het ook draait of keert : Hij is de sterkste. Het is maar beter van aan Zijn kant te staan.

Hoe spreekt God ?

Ik krijg ingevingen. Plots komt er een idee op, waarvan ik denk : waarom heb ik dat nu al niet veel eerder beseft ?

Ik hoef me niet meer moe te maken om een oplossing te vinden voor een probleem. Ik weet : als de tijd er is, zal God me wel leiden naar het antwoord. In het begin kon ik het niet aannemen. Het leek te gemakkelijk.

Ik krijg boodschappen in de dagelijks bijbelcitaat in mijn mailbox. Zo had ik het plan om iets te ondernemen, maar ik twijfelde omdat het nogal veel werk was. Ik las toen in het citaat : 'Ik heb je niet bevrijd opdat je je een ander juk zou laten opleggen.'

Ik krijg boodschappen in een film of een boek. Ik had mezelf vragen gesteld die de priester niet naar mijn voldoening had beantwoord. Nadien stond ik in een kringloopwinkel en ging naar de boeken kijken. Daar stond het boek :

'Helend geloof in levenscrisissen'. van Isidor Baumgartner.

Het kostte 1 euro. Ik vond er alle antwoorden in die ik nodig had. Het is een schitterend en inspirerend boek van 1992 vertaald uit het Duits. Ik heb enkele uittreksels gekopiëerd.

Religie

Pg 8 : Men kan enkel instemmen met de grondlegger van de analytische psychologie, Carl Gustav Jung, waar hij samenvattend schrijft : "Van al mijn patiënten in hun tweede levenshelft, dat wil zeggen : boven de 35, was er niet één wiens probleem in laatste instantie niet neerkwam op het vinden van een religieuze levensbeschouwing ... En geen van hen werd werkelijk genezen die niet deze religieuze levensbeschouwing hervond."

Genade

Pg 24 : Hij ervaart dat zelfs de grootste inspanning het tekort aan bemind-worden, dat volgens de psychoanalyse voortvloeit uit traumatische verlies-en scheidingservaringen in de vroege kinderjaren, niet kan compenseren. In theologische termen zouden we kunnen zeggen dat de depressieve mens de echte ervaring van genade mist. Hij zou een huis van genade moeten hebben waarin hij niet onderworpen is aan de wet van het presteren, en waar hij iets kan ervaren van de onvoorwaardelijke toezegging aan alle mensenkinderen : 'Jij ben mijn liefste zoon, jij ben een man naar mijn hart' (Mc 1,11).

Onvoorwaardelijke liefde

Pg 25 : De primaire ervaring, geliefd te zijn, voorkomt de angst om te mislukken en het gevoel van minderwaardigheid.

Kettingreactie

Pg 26 : Volgens Alice Miller (Het drama van het begaafde kind) lopen ouders en opvoeders voortdurend gevaar zich onbewust te wreken op de kinderen voor wat henzelf is overkomen. Zij vieren op het kind krenkingen bot die nooit werden toegegeven, woede en drift die men vroeger niet mocht uiten. Het kind zal op zijn beurt de krenking doorgeven aan de eigen kinderen.

Partnerrelatie

Pg 29 : Ze koesteren de hoop dat het met iemand anders beter zal lukken. Kennelijk vinden de meeste mensen dat de partnerrelatie de levensvorm is waarbinnen de elementaire oerverlangens, te beminnen en bemind te worden, te erkennen en erkend te worden, te geven en te nemen, het best gecultiveerd kunnen worden. De ervaring echter dat de grote verwachtingen niet in vervulling gaan in de concreet beleefde relaties, is eveneens een bezwarend feit. Tegenwoordig blijken partnerrelaties voor veel mensen erg broos te zijn en een bron van teleurstelling. ... Wanneer zulke huwelijksrijpheid niet in de kiem aanwezig is, dan bedelven de partners elkaar onder irreële eisen en verwijten. ... In de liefde tot de partner worden gevoelens van geborgenheid in de armen van de ouders opgeroepen en men hoopt zo door de ander bemind te worden als men had bemind moeten worden door vader en moeder.

Bemin je vijand (ook diegene die je bent tot jezelf)

Pg 139 : Om zichzelf te kunnen aanvaarden, zegt Carl Gustav Jung, moet men zijn eigen schaduw kunnen aanvaarden. Het is een oproep die in de lijn ligt van de liefde tot de vijand. De schaduwzijden die men niet aanvaardt, worden geprojecteerd op de medemensen. ... Het minderwaardige in de eigen persoon wordt des te heftiger en agressiever bestreden in anderen.

Zonde

Op die manier werd het me duidelijk wat 'zonde' is. Ik heb ondervonden dat de verlangens, die bestempeld zijn als 'zonde', mij pijn bezorgen als ik eraan toegeef. Het is dus logisch dat God vraagt om er niet aan toe te geven. Het is om mij te beschermen voor toekomstig leed. Misschien komt vandaar ook de uitdrukking : 'het is zonde' - 'het is spijtig'.

Wat omschreven wordt als zonde, is iets wat ons tot slaaf maakt en onze vrijheid wegneemt.

Bijbel

De Bijbelverhalen helpen me bij het controleren van mijn eigen psychologie. De informatie die wij nodig hebben om onze eigen psychologie te beheersen, is er ook in de Oosterse filosofie. Het probleem is dat men hier nogal op neerkijkt en geneigd is het weg te wuiven als zweverige onzin. Wanneer men iets hoort over Verlichting, dan zal men snel wat lacherig reageren. Men denkt dat dat iets is voor mensen die zich opsluiten in een klooster. Deze gedachte is verkeerd. Verlichting is eigenlijk niets anders dan een simpele technische beschrijving van datgene wat zich in ons hoofd afspeelt.

Kleine wonderen

Ik vroeg God dikwijls om hulp. Maar die hulp kwam niet. Of toch niet heel snel. Ik moest soms maanden wachten. En dan gebeurde er iets. Ik kreeg een idee dat de oplossing bracht. Ik dacht : dat is toeval. Maar die toevallen stapelden zich op.

De 2 moeilijkste teksten in de Bijbel vond ik :

'Bemin je vijand' en :

'Als iemand je op je ene wang slaat, keer hem dan je andere wang toe.'

Nu weet ik : als iemand me kwaad aandoet, kan ik (proberen te) doen zoals in de Bijbel staat : niet reageren. God herstelt de situatie wel in mijn plaats.

Ik heb enorm veel moeite om niet te reageren op een aanval van iemand, maar ik doe mijn uiterste best. Als het me gelukt is, dan gaat er wat tijd voorbij dat er niets gebeurt. Maar enkele maanden later gebeurt er het volgende : de persoon in kwestie wordt in verlegenheid gebracht of heeft mijn hulp nodig. Er treden dan scenario's op die veel beter zijn dan ikzelf had kunnen bedenken. Dikwijls is er humor bij. Het is niet zo heel mooi van mij, maar ik geniet dan van binnenpretjes.

Voorbeeld :

Een bovenbuur was agressief geweest naar mij toe. Ik heb toen niet gereageerd. Een maand later belde hij om 1 uur 's nachts verlegen bij mij aan : of ik hem kon binnenlaten want het voordeurslot was geblokkeerd.

Voorbeeld :

Op de praktisch lege parking van de school waar ik les volg, ging een vrouw pal naast mij parkeren zodat ik praktisch niet uit de auto raakte. Zij verweet me brutaal dat ik buiten de witte lijntjes geparkeerd stond. Ik voelde me woest maar slaagde erin kalm te blijven.

De week daarop zette zij haar auto weer naast mij. Onze schoolparking is privaat. Ik vroeg haar of zij les volgde in de school. Dat was niet het geval. Plots was zij zeer beleefd en verloor zich in verontschuldigingen. Ik begreep die verandering niet. Toen zij weg was, zag ik dat ik per vergissing geparkeerd stond op een plaats waar een bordje stond : 'Adjunct - directeur'.

Voorbeeld :

In de fitness-zaal lachte een man me uit. Hij zei dat ik de oefening slecht uitvoerde. Ik beet op mijn tanden en het lukte me om niet te reageren. Een paar weken later stond hij voor mij oefeningen te doen aan een rektoestel. Een groep getrainde mannen stond lachend naar hem te kijken. Zij riepen : 'Man wat doe je nu ? Je doet het totaal verkeerd ! Je doet het als een mietje !''

Voorbeeld :

Een auto kleefde aan mijn bumper en flitste met de lichten. Ik kon met veel moeite en diep in- en uitademen toch rustig blijven. Toen hij me in volle vaart voorbijstoof, moest hij met alle macht remmen : hij kwam ter hoogte van een snelheidsradar.

Biechten

Er zijn veel mysteries van God die we niet begrijpen, zoals het lijden. Maar die moet je erbij nemen : het gaat gewoon niet zonder Hem. Ik heb een maand geleden voor de eerste keer Zijn rust gevoeld.

Ik ging voor de eerste keer na 50 jaar terug biechten. Ik bibberde van de stress. Ik had het maanden uitgesteld. Het was in een biechtkamertje bij pater Patrick in de kerk op de Ossenmarkt.

Ik weende toen alle emoties opkwamen. Ik had dit ook tijdens mijn jarenlange psychanalyse gehad. Maar toen ik de zegen had gekregen en na de biecht thuiskwam, was er een raar gevoel. Plots kon ik goed alleen zijn en in de stilte. Ik heb er geen verklaring voor. Ik was niet onrustig noch eenzaam. Ik had geen behoefte aan gezelschap. Ik voelde me als in een vertraagde film. Er was een rust die alle spanning tegenhield. Geen enkel psychiater heeft bereikt wat de biecht bereikt heeft.

Ik leek zelfs wat apathisch. Ik voelde me 'idiootweg' goed, zonder enige reden. Ik denk dat een dier zich zo kan voelen.

Ik tracht in te gaan tegen mijn gevoelens van agressie, kritiek en ongeduld. In het geloof vind ik daar de steun voor.

Vrede

In het kerkje van St Franciscus kwam ik terecht in een oase van rust en ingetogenheid. Toen ik daar een pater traag, nederig en eerbiedig zag buigen voor het altaar, welde er een golf van ontspanning in mij op. Er is veel respect voor God. De pater werd mijn voorbeeld. Ik wilde me zo vredig voelen als hij. In de mis is er een woord dat zeer veel herhaald wordt : Vrede.

God zegt in de mis : 'Ga in vrede'. Hij zegt niet : 'Ga en zet nu grootse prestaties neer.'

De broeders heten minderbroerders. Het zijn kapucijnen, omwille van de kleding die bestaat uit een bruine pij met een kap en een koord rond het middel. Tegenwoordig zijn velen van hen gewoon gekleed. Zij leven voor dienstbaarheid, armoede, eenvoud, nederigheid, onthechting aan macht, invloed en bezittingen. In Antwerpen is hun kerk op de Ossenmarkt 14. Elke weekdag is het mis van 7.30 u tot 8 u, zondag om 8 u en om 11 u.

Wil je eens naar een mis in Antwerpen ?

In het Schoenmakerskapelletje, op de Schoenmarkt, bij de Meir, is er elke dag (behalve zondag) een mis van een half uurtje, om 10 u en 12.15 u. 

Na de mis bij de paters voel ik me buitengewoon ontspannen. In mijn depressieve periode geraakte ik ook in die zalige toestand. Dat was dan na een valiummeke, een joint, seks, alcohol ... In mijn spirituele periode kwam het na een yoga-sessie. In mijn fitness-periode kwam het na training en sauna.

Maar er zijn grote verschillen : je kan er elke dag naartoe, je hebt 's anderendaags geen kater, je moet niet afkicken, je voelt je nadien niet eenzaam, de weekmis kost niks, alleen 's zondags kan er eens een centje rondgehaald worden, maar het is niet verplicht iets te geven. Waar vind je nog iets gratis ?

Als ik de dag ben begonnen met een mis, verloopt hij zacht en kabbelend als een beekje. Ik onderhou de vrede door naar Radio Maria te luisteren.

Haast

Als kind moest ik van mijn ouders de dingen sneller doen dan mijn eigen ritme. Toen ze me bij de hand hielden om op straat te stappen kreeg ik te horen : 'Stap eens wat sneller, laat je zo niet vooruitsleuren.' Geduld kenden ze niet. Maar een kind kan niet zo snel stappen. Dus deed ik mijn uiterste best. Anders waren ze kwaad. Hun ongeduld maakte me bang.

Als we samen gingen vertrekken met de auto, wachtte mijn vader al in de auto toen we ons thuis nog aankleedden. Hij trok dan een zuur gezicht. Verwijten maken was hun geliefkoosde bezigheid.

Ik denk dat ze gewoon moesten afreageren wat zij als kind zelf te verduren hadden gekregen. Maar op dat ogenblik wist ik dat niet en dacht dat het mijn schuld was. Ik voelde me bedreigd door de kritiek. De kritiek deed pijn. Ik probeerde me dus te gedragen zoals zij wilden. Ik ben een stresskonijn geworden en was altijd opgejaagd.

Tot een psychiater me vroeg : 'Waarom doe je de dingen zo snel ?' Die vraag dateert van 20 jaar geleden. Nu onlangs pas ben ik het antwoord bewust geworden. Ik voelde me gedwongen. Anders leek ik ongehoorzaam. Zelfs nu mijn ouders al lang gestorven zijn. Maar er is ook een persoonlijke reden voor behoefte aan snelheid. De haast gaf me de indruk dat ik belangrijk was. Of toch belangrijke dingen deed. Haast liet mijn agressie wegvloeien. Door haast vluchtte ik weg van mijn kleinheid en eindigheid.

Nu ik heb gezien dat de paters zo traag en bewust handelen, heb ik een ander voorbeeld gekregen. Zij zijn nu mijn rolmodel. Als je de nederigheid opzoekt, kan je niet meer haastig zijn. Je hebt beseft dat je klein en eindig bent, en dat dat goed is.

Bij een psychiater zag ik de volgende tekst van dichter Leonard Nolens :

- Vertraag.

-  Stap trager dan je hartslag slaat.

-  Verlangzaam je verlangen.

Het lezen van die 3 zinnetjes bracht me al tot rust. De traagheid heeft een therapeutisch effect dat ik nog niet kende.

Genade

Zo vertelde een vriend die zijn verhaal altijd met veel bewegingen tot kleur brengt :

'Als ik gepredikt  heb, dan overlaadt God me met pakken genade.' Bij het woord 'pakken' maakte hij met beide armen een beweging waar hij met enorme pakken lijkt te werpen.

'God neemt alles van je weg wat je niet nodig hebt en geeft je enkel wat je gelukkig maakt.' Bij het woord 'alles' maaide hij met de arm een ingebeelde last weg.

'Als ik 's morgens gebeden heb, dan verloopt mijn dag rustig en probleemloos.' Hij leek met de vingers een piano te bespelen.

Geloof is rust.

Opjagen komt van het kwaad. Zelfs als je de dingen met snelheid moet doen, is er rust nodig. 

Met honden is dat ook zo. Als je iets wil gedaan krijgen van dieren, moet je ten allen tijde de rust behouden.