Hondenherplaatsing

    'Liefde geeft u het meeste energie.'    St Franciscus van Assisi

Redding

Een 'vergeten' cocker

 

Een cocker leefde gedurende 5 jaar alleen in de achtertuin van een verlaten huis.

Hij vond beschutting langs een gat in een muur. De buren wierpen geregeld eten voor hem.

Waarom lieten de mensen de hond aan zijn lot over ?

Een dame die zwerfkatten voederde alarmeerde ons. Foto's ...

 

 

 

 

 

Een ongewenste mastino

 

 

Een mastino leefde constant in een ren van een achtertuintje.

Waarom duurde het zo lang ?

De buren vroegen om hem te helpen. Foto's ...

 

 

 

 

 

 

     

Een jack russell doolde uitgehongerd rond. Waarschijnlijk zat hij ergens opgesloten zonder eten en is hij ontsnapt.

Hij kwam in huis en sterkte aan. Hij vond een thuis bij 2 andere jacks. Hij ligt op de rug om het balletje te grijpen.

 
   


Duitse herder Rex leefde 7 jaar in een hok zonder uitzicht op buiten. Hij zou afgemaakt worden want hij kon niet meer op de achterpoten steunen. Zij waren volledig ontstoken. Wij haalden hem op. Hij werd verzorgd en ging bij Marleen in opvang. Zij hielden zoveel van hem dat hij bij hen gebleven is.


      
   


Een labrador leefde 3 jaar volledig alleen op een achterkoertje. Hij mocht wegens het geloof van de mensen nooit in huis. Hij had geen beschutting en haalde het eten uit blikken. De neus stond vol littekens. Hij jankte veel. De buren gaven het door. Ik mocht hem ophalen.

Toen ik hem uit hun tuin in de living liet, sleurde hij me naar de voordeur. Als een ram beukte hij er met de kop in om buiten te geraken. Hij wilde maar één ding : weg uit dat huis ! Ik reed met hem onmiddellijk naar het Galgenweel, een natuurgebied rond een zeilmeer. Na een tijdje liet ik hem los.

Hij liep van vreugde eindeloos in rondjes. Hij huppelde als een lammetje en sprong dankbaar tegen me aan. Hij bleef 2 maanden in opvang. Hij werd geadopteerd door gepensioneerde mensen met honden. Hij is nooit meer alleen.


Een pinscher was het doelwit van agressieve kinderen. Hij werd van de trap geworpen. Hij moest buiten op een koertje leven. De buren wierpen eten voor hem over de muur. Hij werd gebracht. Hij was zeer angstig. Hij durfde mensen niet aankijken.

Hij trok mee het bos in en fleurde op. Hij joeg graag op konijnen. Hij liep soms zo snel dat hij over de eigen pootjes struikelde en een buiteling maakte. Hij begon mensen te vertrouwen. Hij vond een thuis in Kasterlee waar hij verder in de bossen loopt. Hij voelt zich nu een koning en staat hier op de foto voor 'zijn' huis.


Een keeshondje leefde sinds 6 jaar verwaarloosd bij een boer in een ren. Zijn beschutting was een betonnen pijp.

Hij leek een wandelend pak klitten. Marleen ging met de eigenaar spreken. Zij kreeg het hondje mee.

Hij beet om zich heen en kon niet aangeraakt worden. Hij werd met voer in de transportkooi gelokt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hij kon nooit gaan zitten : hij had achteraan teveel pijn door een perineale hernia. Hij werd geopereerd.

Marleen wende hem geleidelijk aan aanraking. Zijn angst verdween. Hij werd geadopteerd en leeft nu op een domein met honden en paarden.  



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een labrador kruising doolde rond, overdekt met verwondingen. Bij mij thuis ging zij in een hoek staan met de rug naar mij gekeerd. Zij gromde en liet de urine lopen.

Dit zijn tekenen van zware mishandeling. Zij stond vol littekens. Zij had verbrandingen op buik en geslacht. Zij was doodsbang voor mensen. Zij viel elke hond aan.

Zij leerde een muilkorf dragen. Zij begon los te lopen in de natuur en met honden om te gaan.

Zij werd geadopteerd door een dierenactivist, een zachte man die een domein heeft van 6000 m². De eerste 3 weken toen hij thuiskwam liep zij steeds al gillend weg. Hij moest haar een kwartier in de armen houden tot zij niet meer rilde. Zo bang was zij van de herinnering aan de thuiskomst van haar vorige baas.

 

   

Er werd me gevraagd een verwaarloosde hond op te halen.

De zijkant van haar kop was volledig ingedeukt.

De verwonding was al oud. Zij was nooit verzorgd geweest.

Zij viel steeds om. Zij kon enkel al liggend eten.

Langzaam sterkte zij aan. Zij werd geadopteerd door een lieve dame.



 

Maria was 92 jaar. Lady was 9 jaar. Maria moest naar het home. Maar zij wilde niet want Lady kon niet mee.

Onze priester bracht geregeld de communie naar Maria thuis. Hij vertelde het verhaal. Er werd een lieve dame, Norma, gevonden om Lady te adopteren. Maria was gerustgesteld.

Wij bezochten het home met Lady aan de lijn en Maria in de rolstoel. Maria maakte kennis met bewoners. Zij durfde er gaan wonen.

Norma ging elke zaterdag met Lady op bezoek bij Maria.


 

      

Een labrador leefde 4 jaar in een ren. Hij kwam er nooit uit. De buren konden het niet meer aanzien. Zij gaven het door. Ik zocht de eigenaars op en mocht de hond overkopen.

Toen hij uit het hok kwam zakte hij door de achterpoten. Hij kroop vooruit als een krokodil. De spieren waren totaal verzwakt.

In het bos viel hij geregeld in konijnenpijpen en had de kracht niet om de poten eruit te trekken.

Eens ik hem bij mij in huis liet, vluchtte hij de tuin in. Hij maakte een diepe put, ging erin liggen en durfde het hoofd niet opheffen.

 

Hij durfde niet eten uit zijn pot. Toen ik een stukje vlees naar hem wierp, rende hij in paniek weg. Hij ging enkel 's nachts eten als ik sliep.

Hij ging dagelijks mee loslopen en raakte in topvorm. Hij vond een thuis bij mensen die wonen in een hoeve met 2 paarden. Zij weenden van geluk toen ik de hond bij hen bracht. Hij heeft nog 3 maanden enkel 's nachts durven eten.

 

 

   

Een Duitse herder was door mishandeling een oog verloren. Hij stond hulpeloos in een tuin achter tralies. Hij werd geregeld door jongeren beschoten met een katapult. Het gekwetst oog moest worden uitgehaald. Uiteindelijk belandde hij in het asiel. Daar was hij weer achter tralies. Zijn paniek stak de kop op. Hij voelde zich constant bedreigd. Hij werd agressief en onhandelbaar. Hij zou ingeslapen worden.

Ik haalde hem op. Hij kwam tot rust en ging mee loslopen. Maar hij viel mannen aan. Ik leerde hem een muilkorf dragen. Zo behield hij zijn vrijheid. Hij werd geadopteerd door dierenvrienden. Op onze groepsfoto staat hij rechts. Links staat de mishandelde kruising labrador met muilkorf.

 

Calamity Jane

Ik werd gebeld voor een mishandelde Turkse herder die langs de baan liep. Ik haalde haar op. Thuis aangekomen, parkeerde ik in de straat en liet ik haar uit de auto. Zij kroop in de goot, legde zich plat op de buik neer, drukte het hoofd tussen de poten en begon te schokken met het hele lichaam.

Ik trachtte haar uit alle macht te doen rechtstaan. Het was onmogelijk. Zij woog 50 kg. Zij wilde onder de auto kruipen om maar niet naar de deuropening te moeten stappen. Maar ik kon haar daar niet laten liggen.

Ik stond perplex. Mijn hart brak door te denken aan wat het dier moet hebben geleden. Ik vroeg een Poolse man die voorbijkwam om me te helpen. Ik hoorde hem steeds herhalen, och arme, och arme ... Hij kreeg tranen in de ogen toen hij haar paniek zag. Wij konden haar bij mij in huis binnen dragen.

Ik moest een systeem vinden om het alleen op te lossen. Ik dacht : zij gebruikt haar 4 poten om tegen te werken, ik moet haar uit evenwicht brengen. Ik nam haar 2 voorpoten vast, tilde haar op, stapte achteruit en trok haar naar mij. Het werkte. Zij was uit evenwicht en was verplicht om te stappen. Ik trok haar over het voetpad, stapte achteruit de gang in en trok haar naar binnen. Wij leken wel te dansen. Twee keer per dag zagen de buren mij zo een enorme witte hond binnen sleuren. Maar zij zijn al meer gekke dingen van mij gewend.

Zij was ijzersterk. Toen ik haar voor de eerste keer op Galgenweel uitliet, hing ik als een vlag achter haar aan. Zij sleurde mij naar de hond van een vriendin en zette er bijna haar tanden in. Ik leerde haar een muilkorf dragen. Zo kon zij zonder problemen loslopen in de natuur. Zij had de grootste pret om achter konijnen te lopen.

Ik had toen ook een beagle teef thuis in opvang. Zij viel de beagle aan. Als zij samen waren moest zij ook in huis een muilkorf dragen. Zij had steeds een penning met mijn telefoonnummer aan de halsband. Door al onze avonturen noemde ik haar 'Calamity Jane'.

Ik woonde toen aan het Bouwcentrum te Antwerpen. Op een ochtend was ik in Brussel en kreeg telefoon van de politie Antwerpen. Zij hadden mijn hond gevonden op de Jan van Rijswijcklaan. Ik heb achteraf gemerkt dat zij een deurklink kon openen met haar poot. Calamity Jane was loops geworden, had mijn voordeur geopend en was op stap gegaan. Op het politiekantoor heeft Jane ook een deur geopend. Zij is de straat opgelopen het stadspark in en begon op konijnen te jagen. Zij hebben haar met moto’s achtervolgd om haar te vangen.

Jane vond een goede thuis bij een familie met boerderij en stuk grond. De vader is een lieve begripvolle man. Maar toen ik er met haar aankwam, durfde zij weer niet naar binnen. Ik heb hem de ‘voorpoten-dans’ geleerd om haar in huis te brengen. Hij heeft het nog 3 weken voor Jane moeten doen. Als je van zover komt, heb je tijd nodig.